Even wat woordjes omtrent het eerste deel van mijn reis in Japan.
De reis naar hier was enorm relaxerend. Daar ik het regenseizoen uitkoos om te reizen en dan nog de hevigste maand, had ik maar liefst 8 zetels op de boeing om mij in uit te vleien. Een overaanbod aan films (32) weerhield dit en zorgde voor weinig slaap. Die bleek ook niet echt nodig. Het 7-uren tijdsverlies valt echt mee.
De grenzen vervlogen letterlijk. Gran Torino met Clint Eastwood verrijkte deze vlucht met een vleug ontspanning en gelach. Dra kwamen de woordjes voor het geboortekaartje van mijn petekind.
Dag meisje van de zee - gewichtloos
Nog even - kan ik je dragen
je ademt ;)
Nog even - kan ik je dragen
je ademt ;)
Na de landing: het land van de rijzende zon. Een overstap naar de volgende luchthaven na een influenza check, customs en veel konnichiwa. De mensen hier dragen, al dan niet in dienst, een stralende glimlach als ze worden aangesproken. Men buigt met overtuiging.
De eerste busrit was zeer leuk. De eerste kennismaking met een ongelooflijk groen landschap. Groen dat geintegreerd is in de gestructureerde chaos van het uitgestrekte Tokyo. Een uurtje later kwam ik aan. Ik had een viertal uur te spenderen en ging iets knabbelen. The system bleek ook down en de drukte was rustig en in rijtjes geordend.
Wist ik veel dat na mijn knabbelbeurt ik snel ging kennismaken met het Japanse toilet: verwarmde brillen, geurverstuiver, muziekje te kiezen als begeleiding (pianissimo tot forte) en een lekker warm straaltje dat op uw sterretje gericht staat om nadien van onverblijd na-genot te zwijmelen. De handen-drogers zijn sterk genoeg om een baby te leren kite-surfen.
De 2de vlucht, bestemming: Kagoshima - het uiterst zuidelijke puntje van Honchu. Het vliegtuig bevat 3 grote plasmaschermen die tijdens het opstijgen en de eerste 15 minuten van de vlucht gekoppeld zijn aan een camera. Tijdens het opstijgen zie je de witte stippellijnen langzaam en ritmisch verlijnen. Na het opstijgen schakelt een andere camera in en kun je het landschap onder uw vleugels gaan bewonderen. Na 15 minuten wordt het nieuws ingeschakeld.
Wat zaken op een rijtje: taxideuren worden automatisch geopend en gesloten; de gps is gekoppeld aan televisie netwerken; (bijna) alle chauffeurs hebben een petje en witte handschoenen, de zetels zijn vaak gedrapeerd met een poging-tot-gekantklos; iemand die Engels praat is nagenoeg niet te vinden / ze proberen wel te praten met je in het Japans en gebruiken hun gsm als vertaler; service hier is service; aannemen van geld en wisselgeld teruggeven zag ik tot nog toe enkel gebeuren met twee handen; bij heel veel auto's zitten alle zetels nog in plastiekfolie, magazines zowel van rechts naar links als links naar rechts
...Ik kom aan in een Ryokan. Een Japanse herberg. Een kamer met schuifdeuren, tatami vloeren (bamboe), een futton, een dekentje dat tot aan de enkels reikt en een kersenpittenkussen. De kamer en elke kamer die ik ondertussen zag heeft airco. Ik voltrek mijn eerste Japanse bad-ritueel.
Ik ben al 35 uur + 7 onderweg en nog steeds niet op mijn eerste bestemming.
De dag erop neem ik de ferry in plaats van de jetfoil (ooit onderdeel van de Oostendse vloot). Er zitten maar liefst 3 passagiers op de ferry. De ferry zal 4 uur varen vooraleer op bestemming te komen. Er is een sauna en bad-ruimte op de ferry(waar ik tijdens de terugreis gebruik van maak), gok-kamer, computerspelletjes voor kinderen, koffie lounge en een 5 tal ruimtes waar het de bedoeling is dat je ligtof zit. Ik amuseer me met camera en statief en fotografeer het lege houten wandeldek met mezelf. De tijd vliegt. Later verneem ik dat de ferry out-of-time is. ''Why go slow?''
Ik kom aan op Yakushima, een als Unesco wereld erfgoed erkend eiland. Yakushima is een eiland met een subtropisch klimaat, enorm veel ceder, de oudste boom is er 7000 jaar oud en het eiland heeft een traceerbare geologische geschiedenis van 40 miljoen jaar.
Op de laatste bus die ik nemen moet, koop je een ticket en een groot scherm toont hoe de prijs van je ticket langzaam oploopt. Om de 5 minuten zegt de bus chauffeur iets en dan komen er wat Yen bij. Plots, na een bocht, een strand een azuurblauwe oceaan en op de klif er voorbij een Japanse Ryokan uit de Edo periode (Samourai). Nog steeds in originele staat en volledig opgetrokken in cederhout. Op de klif staat het hoofdgebouw, aan de andere kant van de straat vind je de overige gebouwen die gebouwd zijn op de helling.
De kamer waar ik mag inchecken en alle gebouwen samen zijn letterlijk parels. De eetplaats is in hout gebouwd op de klif. Er is een private onsen (warmwaterbad) uitgehakt in de rotsen. De bediening, service, en elk onderdeel van deze plaats gebeurd feilloos en met een prachtige elegantie. De baas komt bij me zitten met het lokale brouwsel (sho chu - aan te lengen met koud of warm water) en samen legen we een fles. Hij praat Japans, ik Engels. Het lukt.
Het is hier donker rond 20h en dan komen de eerste schildpadden het strand op om hun eitjes te begraven. Ik vervoeg me bij een groep. De eitjes worden rondgegeven, de gids toont hoe sterk ze zijn door ze omhoog te gooien en te laten botsen. De krachtinspanning die die dieren doormaken om tot die plaats op het strand te geraken, te graven en dan een kleine 100 eitjes te leggen is werkelijk formidabel. De dag erna sta ik op om 04.40 op nog eens te gaan kijken en nu wat foto's te nemen. Er zijn nog een 5-tal schildpadden aan het werk. Later ga ik mee in zee met de laatste om met mijn onderwater wegwerpcamera een foto te nemen.
Samen met een Duits koppel verlaat ik deze prachtige Ryokan om er 2 dagen later zelf een Canadese vrouw af te zetten na het veelvuldig te hebben aangeraden.
Ik huur een auto en duik een subtropisch woud in. Daar ontmoet ik Gabrielle (Canada) en Gash-san (Japan). Twee reizigers die elkaar ontmoeten bij de bus. We trekken samen op, doen de tour van het eiland, wat niet echt groot is. Ondertussen heb ik info om te komen lesgeven in Japan ;).
Mijn tijd op Kagoshima sloot zich af door een deur open te schuiven. Daarachter een mini-mini restaurant. 4 mensen zaten aan de verhoogde eetplank - eindelijk eens een stoel - en er werd vlotjes gedeeld tussen Oost en West. Het leverde contacten op voor mijn tijd in Tokyo. De communicatie hier is echt prachtig. Je wordt enorm vaak aangesproken. Geen enkele maal in het Engels.
Vandaag nog een kayaktocht en dan ferry ik traagjes weg terug richting Kagoshima. Vandaar vlieg ik op Osaka Itami om uiteindelijk aan te komen in Nara. Vanuit Nara ga ik Kyoto, Osaka en de omgeving bezoeken.
Om de reis wat persoonlijker te maken voeg ik eraan toe dat het echt deugd doet de koude en chaos van Ijsland af te schudden. Als buitenlander is Japan echt een zeer aantrekkelijke plaats. Ik moest lachen toen ik de zee indook en merkte dat het zand net voor de kust in nagenoeg loodrechte lijnen ligt. Dit is evenzeer te merken bij sommige bomen. Die lijken waterpas. De elegantie van de mensen, in hun bediening, hun spraak is een groot contrast met de Ijslander. Het doet werkelijk deugd. Het altijd dineren in kleermakerszit (mannen) is weｌ niet om te lachen. (Vrouwen kunnen kiezen uit een aantal knie houdingen om te zitten.) Dit is de beste vakantie en bestemming die ik ooit koos. Er mag gerust een staartje aan komen.
Extra info: het continue eten van vis en rijst en de afwezigheid van onze typische Westerse vetten, leidt tot keutel-kak! Denk aan de scene uit de last emperor waar de Keizerlijke kak-snuiver de bolletjes van de kleine Keizer ronddraait en zegt dat zijne hoogheid gezond is.
Dewa Mata
