Ystavik

Je voelt een kleurrijk gat in de tijd
gedragen - een man op krukken -
levend op bed

Buitenom de heuvels roep ik
stilte om golven geslagen

Spetters vol schuim antwoorden
dat ik zwijgen moet

Ik lig in een muts te hijgen
Ik lig onder het gras te schaduwen
Ik lig in het prisma van de druppels
te huilen om meer

Als windgewaai vlei ik neer en
slaap in het kleurrijke licht
van de nacht